Vol argwaan ging ik in op The Invitation

The Invitation is een film waarvan je op voorhand weet dat de pleuris gaat uitbreken. Je leest de synopsis en dat is het eerste gevoel dat je bekruipt. Het is alleen afwachten till shit hits the fan. Wat een film als deze dus moet doen, is ervoor zorgen dat de weg daar naartoe bevredigend is. Dat is waar vele inclusies in dit genre een steek(je) laten vallen, maar daarover later meer. Wij gaan nu eerst kijken waarom er überhaupt op deze uitnodiging is ingegaan.

Hoe ga je om met verlies?

Will (Logan Marshall-Green) gaat samen met zijn nieuwe vriendin (en hun vriendengroep) in op een uitnodiging van zijn ex-vrouw, Eden (Tammy Blanchard). Beiden hebben een nieuwe relatie na de tragische dood van hun zoon. Dit wordt de eerste keer in twee jaar dat de vriendengroep weer samenkomt. In die twee jaar is er veel gebeurd. Will worstelt nog steeds met de dood van hun zoon. Eden heeft het echter een plek kunnen geven en het etentje staat daar ook min of meer in het teken van. Will heeft echter de hele tijd het gevoel dat er wat aan de hand is. Iets klopt er gewoon niet. Dat gevoel wordt vervolgens alleen maar versterkt en de vriendengroep staat vervolgens nog een heet avondje te wachten.

The Invitation is een hele aardige film. De film weet de spanning goed op te bouwen en als kijker zit je geregeld met een ongemakkelijk gevoel te kijken. Dit is het type film dat onder je huid kruipt. Het thema, verlies en hoe wij daarmee omgaan, komt goed binnen. Dat is namelijk een grijs gebied omdat er niet een eenduidig antwoord voor is. Iedereen verwerkt verlies op zijn eigen manier. Iedereen wendt zich tot iets of iemand die hen kan helpen om dat verdriet te verwerken. Dat is ook de kracht van deze film; wat er zich afspeelt is namelijk niet ondenkbaar. Dat maakt het gegeven zeker beangstigend. Persoonlijk vraag ik mij af of het verlies van een kind ooit te verwerken is. Het is iets wat ik zelf heel moeilijk een plek zou kunnen geven.

Meneer was allang pleite

Het gedoe wordt gaandeweg namelijk steeds vreemder. Voel je daarom niet schuldig als je hardop denkt, of zegt, dat je allang de benen had genomen. Dat is een beetje de crux van dit soort films. Dit gevoel moet zoveel mogelijk beperkt worden bij de kijker, anders kun je als makers wel inpakken. Ik moet zeggen dat regisseur Karyn Kusama daar grotendeels in slaagt. Zij weet een onbehaaglijke sfeer neer te zetten en het script helpt daar zeker bij. De ideeën, en de mogelijke gevolgen daarvan, die worden gepresenteerd maken op zich meer indruk dan de onvermijdelijke ongein die uitbreekt. The Invitation is zeker een aanrader. En, je hoeft geen illegale handelingen te ondernemen om de film te zien; het staat namelijk gewoon op Netflix.

De trailer:

The Invitation (2015) [Recensie]
The Invitation is een hele behoorlijke film. Het is een beklemmende film met interessante ideeën over de dood, verlies, depressie en hoe men daarmee omgaat. Een aanrader.
7.5Totale score

Geef een reactie