En dan beland je op het punt dat je de televisie in wilt stappen om mensen een bitchslap te verkopen… Een backhand van Roger Federer… Of een forehand van Rafaël Nadal met serieuze topspin… Met de bijbehorende kreun, natuurlijk! Na de derde aflevering van FTWD kun je wel voorlopig de conclusie trekken dat de makers (nog steeds) geen lering hebben getrokken uit de misstappen van TWD.

Want mensen, ook die serie is alles behalve perfect. Er waren wel degelijk heel wat misstappen. Het maken van goede televisie is namelijk een kunst. Vooral televisie die door de meerderheid van het publiek als goed wordt gezien. Het behelst veel meer dan alleen de poppetjes die wij op het scherm zien. Veel kijkers realiseren zich dit niet, maar het is een heel proces achter de schermen dat ervoor zorgt dat hetgeen wij op het scherm zien te behappen is. Het begint allemaal met weten welk verhaal je als makers/schrijvers wilt vertellen. Wat wil je dat er gebeurt met de personages? Welke ontwikkeling wil je dat zij meemaken? Hoe wil je dat zij zichzelf profileren? En met welke situaties zorg je ervoor dat personages komen van punt A naar B? Het moeilijkste gedeelte van een film/serie is altijd het verhaal. Niet alleen moet je dus letten op dit soort dingen, maar ook hoe je het verhaal in stand houd. Het ergste is een serie met één goed seizoen, met daaropvolgende zwakkere seizoenen. FTWD is een serie die in principe het hele rijk voor zich heeft. Sinds TWD zit het publiek namelijk met vragen. Wat is er gebeurd voordat Rick ontwaakte in dat ziekenhuis? Hoe is de civilisatie zo afgebrokkeld en in welke tijdspanne gebeurde dat? Wat deden de overheid en de lokale overheden om dit probleem te beteugelen? Waarom zijn zij er niet in geslaagd en wat is er nu gebeurd met de machthebbers? Er zijn nog veel meer vragen die je kunt formuleren. Dat betekent dus ook dat de aars van FTWD in principe zou moeten bivakkeren op een goudmijn. Inplaats daarvan is FTWD tot nu toe te vaak een pain in the ass.

De onwetenheid en hinderlijkheid van personages zet zich namelijk maar door. Wanneer je denkt dat iemand de handdoek eindelijk in de ring heeft gegooid… Wanneer je denkt dat iemand eindelijk beseft wat er aan de hand is… Wat gebeurt er dan? Juist, dan pakt een andere idioot de handdoek op. Die idioot ziet met zijn eigen ogen dat de handdoek verlept is, maar toch streelt hij die handdoek alsof het de Mona Lisa is. Er is stront aan de knikker mensen!! Veeg dus de stront eindelijk uit je ogen en zie dat je te maken hebt met stront! Alicia kom eens hier, je mag een prijs uitreiken. Ta Ta Ta Ta! En de idioot van de week award gaat naar: Travis Manawa! Madison, jij won hem vorige week, hier met die trofee en overhandig hem met haastige spoed aan je boyfriend. Waarom doen de schrijvers dit de personages aan? Waarom laten jullie hen allerlei beangstigende en alarmerende dingen zien, om hen vervolgens te laten handelen alsof het allemaal wel meevalt? Het begint steeds irritanter te worden! Het vervelende is dat ik nog denk dat ze dit moedwillig doen ook. Dit seizoen is zo duidelijk een overgangs-seizoen, dat Hans Anders je dringend zou adviseren om langs te komen als je dat niet ziet. Het niveau zal in de resterende afleveringen niet veel omhoog gaan. Zij weten dat wij toch wel blijven kijken. De fans sowieso en ook de mensen die hopen dat het beter wordt en niet kunnen stoppen met kijken.

Maar even serieus, amigos: er zit een man een hond op te peuzelen en jullie achten het geloofwaardig dat Travis nog ff een praatje met hem maakt? Hij nam Peter de buurman zombie nog net niet op de schoot om te knuffelen. This does not make any fucking sense! Wanneer gaan mensen zich nou ‘normaal’ gedragen? Ik zei het vorige week al: ik begrijp dat de mensen op het scherm nog niet weten wat wij weten, maar als je bepaalde dingen met je eigen ogen ziet is bepaald gedrag niet acceptabel!! Het is voor bepaalde personages natuurlijk moeilijk om de huidige situatie te accepteren. Het is voor hen dus meer de hoop dat het niet zo erg is als zij denken. Ik snap het, maar als makers dien je rekening te houden met hoe het publiek dit kan ervaren. Zoals ik al zei, als makers dien je te weten welke kant het verhaal opgaat. Willen jullie het publiek nu echt nog afleveringen lang mishandelen met dit soort materiaal? Een wekelijks getouwtrek tussen ‘het is niet zo erg’ en ‘het is wel zo erg’. Het is een beetje het beledigen van het publiek en dat mogen wij de serie zeker kwalijk nemen.

Zelfs Nick (oftewel de tiener die nog het minst hinderlijk was) begint een etterbak te worden. Ik zie je etter! FTWD dacht vast: kijk, we kunnen nu een heleboel spanning creëren, want de junk heeft natuurlijk zijn junkfood nodig. Dat betekent dus ook dat het mogelijk is dat de junk problemen kan veroorzaken voor anderen. Maar het is vrij hinderlijk/ergerlijk als anderen (je moeder, gozer, je freaking moeder!) hun leven voor jou riskeren en jij alleen maar kunt zeggen: “I don’t need you, I need my medicine.” Dat jij onbeschoft bent tegen je moeder, terwijl je zonder haar allang lag te creperen. Sorry, maar als jij mijn zoon was kreeg je dus (daarissieweer) een forehand en een backhand van me. Met bijbehorende kreun! Ik ben nu toevallig op Bol.com om rackets te bestellen. Ik heb er veel nodig, denk ik. Dit is toch niet hoe wij met elkaar omgaan mensen?

Waarom is de enige die het doorheeft waarschijnlijk één van de eersten die de dust bite? Oke, ik snap het… Meneer Salazar is, natuurlijk, wat ouder en heeft dus meer levenservaring… Maar, 1+1 is nog steeds 2. Ook al willen jullie ons doen geloven dat 1+1 hier betekent dat men nog vijf keer moet tellen voordat zij zich dat realiseren. Meneer Salazar was een straight OG met een shotgun. Je bent een man naar mijn hart, meneer Salazar! Hij ziet wat er hier aan de hand is en hij aarzelt niet om adequaat te handelen. Hij ziet ook dat Travis en Madison nog veel ontwikkeling nodig hebben voordat zij zich echt kunnen wapenen tegen ‘de plaag’. Wanneer Travis Madison ervan weerhoudt om de gulzige buurvrouw Su Su (oftewel Susan) te hameren, oppert meneer Salazar het volgende woord: “weak”. En dat zijn onze hoofdrolspelers ook. De serie draait om hen dus zij zullen zich nog leren wapenen, net zoals (vooral) Carol, Maggie en Glenn dat ook hebben geleerd in TWD. Maar er moet wel iemand optreden (zoals Rick en Shane deden in de moederserie) wil FTWD ons (het publiek) laten geloven dat deze mensen zich staande kunnen houden in deze wereld. Iemand moet het voortouw nemen. Als dat meneer Salazar is, prima, maar dit is essentieel voor de voortgang van de serie.

Vorige week gaf ik aan dat ik het idee had dat wij richting een quarantainezone gingen en die voorspelling blijkt uit te komen. De overheid (en het leger) weet al meer over het virus. Waarschijnlijk nog niet precies hoe of wat, maar uit het gesprek dat Madison had met een soldaat blijkt dat zij al bepaalde dingen weten. Voor mij is het daarom vrij boeiend om te achterhalen hoe het leger zo ontmanteld is door le zombie. Qui qui, le zombie heeft dus ook de machtigste supermacht ter wereld op de knieën gekregen. Ook daar hebben wij antwoorden voor nodig. Er moet wel heel wat gebeurd zijn, om grootmachten als, bijvoorbeeld, Rusland en de Verenigde Staten eronder te krijgen. Dat roept dus vragen op over de betrokkenheid van het leger/overheid. Is het virus zelf ontwikkeld? Ik weet niet of dit ooit aan bod kwam in de comics van TWD (misschien weet iemand hier meer over), maar ik ben daar zeker benieuwd naar. Nu is het wachten tot de pleuris uitbreekt in de zone en tot het moment dat de machthebbers drastische maatregelen gaan nemen. Doe in de tussentijd meer scènes zoals die tussen Madison en Liza. Of die tussen de familie Salazar. Meer humane momenten waaruit blijkt dat de personages de ernst van de situatie inzien. Hoe graag sommigen ook voortdurend actie zouden willen zien, dat is niet waar deze serie naar toe moet. De actie hoort altijd bijzaak te zijn in dit type serie, het is niet 24. Geef de makers de tijd om een band te bewerkstelligen met het publiek. Anders krijg je TWD taferelen waar personages lange tijd zo matig werden ontwikkeld, dat het geen moer uitmaakte wie nou de pijp uitging. Nog drie afleveringen te gaan, maar wij kunnen eigenlijk al gaan denken aan het volgende seizoen. Drie afleveringen zijn te weinig om dit schip nog helemaal recht te trekken. Ooh well, volgende week gaan we in ieder geval gewoon weer verder.

Geef een reactie