Het zal niemand ontgaan zijn: Meneer Vevie is dol op series. Er zijn weinig series die aan mijn aandacht ontsnappen. Dat betekent beslist niet dat ik elke serie kijk. Het leven van een serieliefhebber is namelijk zwaar. The struggle is real! Er zijn zoveel series. Zoveel goede series ook. Het is dus simpelweg onmogelijk om alles te zien. Vooral als je net als de meesten van ons andere verplichtingen ernaast hebt die geld opleveren óf ervoor zorgen dat je partner je niet met haastige spoed aan de kant zet. Met andere woorden: ook voor een serieliefhebber zijn er belangrijkere dingen in het leven.

Toch spendeer ik veel tijd aan mijn favoriete doorgeslagen hobby. Soms heb ik het idee dat ik in mijn televisie leef. Dat mijn handen een afstandsbediening zijn. Ik zie veel pilots van nieuwe series en ik weet eigenlijk al snel of ik iets goed zal vinden of niet. Het mooie tegenwoordig (in een tijd die “Peak tv” wordt genoemd), is dat er meer gescripte series zijn. Dat betekent dat er dus veel meer te zien is dan vroeger. Dat betekent gelukkig ook dat de laatste jaren het basisniveau van series is gestegen. De echte knallers steken natuurlijk nog altijd hun hoofd boven de rest uit, maar meer series zijn van een degelijk niveau. Het excuus “er is niets op televisie” gaat allang niet meer op. De televisie is dan niet het probleem. Jij bent dan het probleem! Vooral met giganten als Netflix en HBO, die je op je wenken kunnen bedienen.

Tegelijkertijd houdt dit alles in dat het geduld ook sneller opraakt. Een serie moet sneller dan voorheen indruk op de kijker maken, omdat er nou eenmaal genoeg keus is. Een pilot, bijvoorbeeld, is zeker niet alleszeggend, maar de eerste kennismaking blijft belangrijk. Je schoonouders kunnen na verloop van tijd je meer waarderen, maar dat betekent niet dat je de eerste kennismaking moet verkloten. Dan moet al een soort fundament gelegd worden die bevredigend is voor beide partijen. Waarom zou je blijven vasthouden aan een relatie waar je niet beter van wordt? Waarom zou je dus afleveringen lang hopen dat een serie goed wordt, terwijl je even makkelijk een andere serie kunt oppakken die je wellicht wel meteen boeit. Ook al weet je dus dat een serie vaak tijd nodig heeft, ben jij bereid om een serie die tijd te geven? Gooit een serie niet haar eigen glazen in wanneer het teveel afleveringen nodig heeft om indruk te maken?

Dit jaar keek ik bijvoorbeeld naar BallersBallers is een serie van HBO met Dwayne Johnson. Het is een serie over een voormalig American Football speler die nu een carrière ambieert als spelersmakelaar/financieel adviseur. Ballers is leuk en aardig, maar té oppervlakkig. Beslist niet slecht, maar nergens nam de serie mij mee. Geen enkele verhaallijn kreeg een frisse invulling en juist de ‘fun’ die in dit type serie aanwezig zou moeten zijn ontbrak. Vanaf de pilot kabbelde het een beetje voort, nergens tot een hoogtepunt komend. Het is een serie die redelijk wat doet, maar weinig zegt. Ik had toen al moeten weten dat ik beter kon stoppen, maar ik mag The Rock wel en het type serie kan ik ook wel waarderen. Dat terwijl ik mij echt wel realiseerde dat als ik zou stoppen met de serie, ik niks zou missen. Ik zeg er trouwens maar meteen bij dat ik veel minder grijze haren had als ik verstandigere serie keuzes had gemaakt.

Hoeveel tijd geef jij een serie?

Dat brengt mij tot het volgende. Hoeveel tijd geef jij een serie voordat je ermee stopt? Geef je een serie de kans om te groeien of ga je wanneer de pilot niet bevalt meteen on to the next one?

Over de auteur

Owner/Blogger
Google+

Voormalig redacteur bij Film Abides en Mijn Serie. El Capitan bij Meneer Vevie. Ik ben ikke. I have never claimed to be anyone else. Tof dat je meeleest met mijn avonturen.

Gerelateerde berichten

5 reacties

  1. Kristel

    Soms weet ik het al na 10 min. Maar, de allereerste aflevering van House M.D was echt slecht, wat ben ik blij dat ik toch heb volgehouden. Soms zijn er langlopende series, zoals Grey’s Anatomy waar ik na jaren afgehaakt te hebben toch terug naar kijk. Soms vind ik het eerste seizoen geweldig, maar koelt de liefde bij de start van seizoen 2 snel af (Spartacus) of soms kan ik de verhaallijn gewoon niet meer aan (game of thrones). Crimi’s boeien me, maar ook niet oneindig, ooit keek ik alle CSI’s nu geen enkele. Bij Bones haakte ik ook een paar seizoenen af om de laatste seizoenen toch terug te kijken. Sommige reeksen begin ik niet aan, zoals Grimm, Walking dead…sitcoms moeten al echt above average zijn om lang te volgen, maar Friends word ik blijkbaar nooit beu.

    Beantwoorden
    • Meneer Vevie

      Thanks voor je reactie, Kristel. Ik herken veel van wat je zegt, al hoewel met andere series. Ik denk dat elke serieliefhebber deze gevoelens heeft gehad.

      Beantwoorden

Geef een reactie